Kust en zee

Van het strand tot open water

Eerst de dieren die dit landschap het best vertellen, daarna de rest van wat ik er zag.

Waarom dit project

De kust is een grens. Wie hier leeft, moet twee werelden aankunnen: zout water, getij en golven om te eten, en land om te rusten, te paren of jongen te krijgen.

Mijn kustbeelden maakte ik vooral in Californië, waar ik een paar jaar woonde. Op één kustlijn zie je daar het kelpwoud in zee en de rotsen erboven.

Verder van de kust begint de open zee. Dieren die daar leven, komen nooit meer aan land. Mijn mooiste dag ooit in het veld was op zee: orka’s die een hele dag jaagden op een grijze walvis.

Waarom deze dieren? Ik koos de zeeolifant en de dolfijn. De zeeolifant leeft op de grens van zee en strand en duikt dieper dan bijna elk zoogdier. De dolfijn is een landdier dat helemaal terugging naar zee. De orka volgt zodra ik de beelden heb.

Zeeolifant

Duikt dieper dan bijna elk ander zoogdier.

Meer over de zeeolifant

Een zeeolifant duikt meer dan een kilometer diep en kan bijna twee uur onder water blijven. Hij leeft het grootste deel van het jaar op zee en komt alleen aan land om te paren en te verharen. Dan ligt hij weken op het strand zonder te eten.

Rond 1900 waren ze bijna uitgeroeid voor hun traan. Uit een paar overlevenden groeide de hele populatie weer aan. De slurf van de stier werkt als klankkast voor zijn brul, waarmee hij zijn harem verdedigt.

Het beeld dat ik zoek: twee werelden. Een lichaam gebouwd voor de diepzee, gestrand op het strand.

Spreidingskaart zeeolifant — Stippen zijn de kolonies waar ze aan land komen, het vlak is waar ze op zee jagen. Globaal.

IUCN Rode Lijst

LC
NT
VU
EN
CR
EW
EX

Niet bedreigd

Zeeolifant in tegenlicht

Zeeolifant zwartwit

Brullende zeeolifant op het strand

Zeeolifanten in ochtendlicht

Zeeolifant

Zeeolifant met jong

Dolfijn

Een landdier dat terugging naar zee.

Meer over de dolfijn

De voorouders van dolfijnen liepen zo’n vijftig miljoen jaar geleden op land. Hun achterpoten verdwenen, hun neusgaten schoven naar boven en werden een blaasgat. Ze ademen nog steeds lucht en zogen hun jongen, maar komen nooit meer aan land.

Dolfijnen zien met geluid. Met klikjes vinden ze vis in donker water. Gewone dolfijnen jagen in grote groepen en drijven samen scholen vis tot een bal.

Het beeld: de adem. Het moment dat hij boven komt om te ademen, de lucht die hem nog aan het land bindt. Dat beeld heb ik al gevangen.